شعرهايى تنهايى
شعرهایی ازغم و تنهایی
راست گفتی که عشق خوبان آتش است سخت می سوزاند اما دلکش است مــن کــجا وتــرک آن مــهوش کــجا؟ دل کـجا و پرهیز از این آتش کجـا شــــادمانم گــــر چــه در ایـــن آتشــم روز و شب مـی سوزم اما داخوشـم از خــدا خــواهــم که افـــزونش کــــند دل اگـــر دم زنــد پــر خــونش کــند کـاش از این آتـش تو را بـــودی خـــبر با خـــبر بـــودی کــه ایــــن بـــیدادگر شــعله اش هــر چــه افــزون تر شود ســینه از آن چــه پر خـــون تر شــود نـــاله را هــــر چـــند ســــازد زارتـر هـــر چـــه دارد دیـــــده را خـــونبارتر بـــاغ دل را بـــا صـــــفاتر مــــی کند مرغ جــان را خــوش نـواتـر مــی کند
